Op Le Grand Bois heb ik het altijd prima naar mijn zin. Het is goed gelegen om de Drôme te ontdekken. Maar... er zijn daar natuurlijk nog veel meer fijne rustieke campings die ik wil bezoeken en daar ben ik voor hier! Dus na een lekker ontbijt neem ik de D70 zuidwaarts. Ik ken deze weg en ik kies hem uit omdat hij me voert door het "Défilé des trente pas", een spectaculaire kloof waar de weg zich doorheen wurmt en de smalle ruimte ook nog moet delen met een rivier. Daarna is de koek nog niet op en krijg ik op de D108 naar Buis les Baronnies, mijn eerste stop, nog de mooie col d' Ey met grandioos uitzicht op de besneeuwde noordflank van de Mont Ventoux. Buis les Baronnies is een gezellig dorp genesteld in het zuiden van de Drôme. De camping die ik bezoek: Les Ephélides, ligt aan de rand van het dorp maar wel met uitzicht op de heuvels rondom. Deze Via Natura camping heeft maar 35 plaatsen en is gezellig aangekleed. De vrije kampeerplaatsen liggen achter, jawel, een paar mobilehomes maar verder is alles met veel smaak opgezet. Ik word rondgeleid door de charmante Julie, fotografe, amazone, reizigster en... (mede)campingbazin met veel liefde voor de streek. Als je het leuk vindt om rustiek te kamperen dicht bij een gezellig Zuidfrans dorp, kies dan deze camping! Om de proef op de som te nemen eet ik na het bezoek buiten Pizza op het centrale plein. Het is begin april, temperatuur 20 graden, iedereen is buiten en de sfeer is goed. I love Zuid Frankrijk!! De brasserie is ook goed met heel aardig personeel: Brasserie de l' Etoile. Hierna bezoek ik een camping die bijna aan het einde van een smal weggetje (D159) ligt bij de buurtschap Poët en Percip: La Gravouse. Wil je graag midden in de natuur en je vindt het niet erg om een stukje te rijden naar winkels etc... neem dan deze. Deze camping ligt aan een beek in een dal en de autovrije kampeerplekken liggen op allemaal kleine veldterrassen verspreid over de flanken van de heuvels, prachtig! Het is al kleinschalig met 30 plaatsen maar zo is het nog intiemer. De sympathieke eigenaars: het Franse stel Cécile en Hervé Mazzala zorgen daarnaast ELKE avond voor heerlijk eten met als bijna legendarische specialiteit een wekelijkse kreeftavond! Rustig rijdend is de weg te doen met een niet al te grote caravan. Na dit alweer prettige bezoek wacht mij nog een rit westwaarts richting Bollène waar de derde en laatste camping van die dag bezocht zal worden: La Simioune. Daarover meer in het volgende blog. 

(foto is op les Ephelides)

De blaadjes hangen nog niet eens aan de bomen maar in Zuid Europa zou de zon moeten schijnen en gaan er al weer campings open. Mijn plan was om via Zuid-Frankrijk naar Spanje te gaan tot de omgeving van Valencia. Maar helaas gaf deze zon begin april nog geen acte de presence! Er werd zelfs regen en storm voorspeld in oost Spanje. Omdat ik deze trip met de motor wilde doen besloot ik het bij Zuidoost Frankrijk te houden, alleen daar zou het droog zijn en redelijk zacht. De route start op mijn eigen camping in Zuid-Bourgogne waarbij je meteen een mooie rit hebt langs de Loire. Alle spullen in een waterdichte Ortliebtas achterop en de horizon tegemoet, heerlijk! Bij vertrek was het nog wat kil en grijs maar al snel gaat de temperatuur omhoog en komt de zon door de wolken. Ik volg de rivier tot voorbij Roanne waar de eerste stop is bij Camping Arpheuilles. Deze Via Natura camping ligt werkelijk schitterend aan een stuwmeer van de Loire op een landtong en een kleine, smalle weg brengt je er naartoe. Laat je niet afschrikken door wat mobilehomes en verhuurhuisjes die je eerst ziet want daarachter liggen mooie grasplekken met uitzicht op het water. Er is zelfs een eigen strand. Dit gebied is toeristisch niet bekend maar heel ruig en landelijk, zeker rustiek dus. Je kunt hier naar hartelust kanoën met de kano's die je voor een prikkie kunt huren van de Franse eigenaren: de familie Rognin. Er is een bijzonder terras compleet bedekt door een immense blauwe regen. Hierna wend ik het voorwiel naar het zuiden en inmiddels is de zon compleet doorgebroken. Ter hoogte van Saint Etienne geeft de temperatuurmeter eindelijk dan ook de magische en gewenste grens van 20 graden aan! De Col de la République laat ik deze keer maar eens rechts liggen en via Vienne kom ik wat rapper het Rhône dal binnen. De weg N7 langs de Rhône is vandaag geen succes, de Franse spoorwegen staken en werkelijk iedereen gaat met de auto. Een mooi alternatief om de Drôme binnen te rijden is om de D538 al bij Vienne te nemen langs Beaurepaire. Dan kom je ook langs het beroemde maar vooral bizarre bouwwerk "Le Palais Idéal"  van de postbode Cheval in Hauterives. Gelukkig kun je met de motor nog een beetje naar voren kruipen en wordt het fileleed beperkt. De Franse automobilisten zijn best motorvriendelijk en gaan vaak voor je aan de kant. Het is dan de gewoonte dat de motorrijder even zijn voet uitsteekt als bedankje... Mijn doel voor die avond is camping Le Grand Bois tussen Bourdeaux en Dieulefit waar ik ook zal slapen. De weg door het dal, de eerder genoemde D538 is altijd een van mijn favorieten geweest, kronkelend langs de rivier Roubion en door oude dorpjes zoals Saou. Er komt ook een flinke portie nostalgie bij kijken want in deze streek heb ik 7 jaar (parttime) gewoond. Hier hadden wij tot 2003 een chambre d' Hôtes-gîtes genaamd La Tulipe Sauvage, het bestaat nog steeds en is pas overgenomen door nieuwe eigenaars. (einde deel 1) 

Onderweg naar Camping-Base nautique Floiras worden de weggetjes steeds kleiner. Ik rijd door een landschap van heuvels, oude kastelen, walnootbomen en oleander. De sfeer van het zuiden hangt hier gegarandeerd! Uiteindelijk stuit ik op de rivier Lot en beland meteen op de camping van Erik en Suzan. Het nautische gedeelte van de naam heeft te maken met de uitgebreide mogelijkheid om kanotochten te maken, georganiseerd door de camping, maar ook de fraaie ligging aan de Lot met bijna overal uitzicht op het water. Die Lot die kronkelt hier door de dalen dat het een lieve lust is, soms met bijna gesloten lussen. Het staat buiten kijf dat je hier lekker kan zwemmen, er liggen zon- en duik vlonders in het water. Ervaring met kanoën op de rivier is er genoeg want Erik zit al decennialang “in het kanovak” in dit gebied. De camping ligt als een lang lint langs de rivier en is goed beschaduwd. Twee keurige sanitair huisjes zorgen ervoor dat je nooit ver hoeft te lopen. Centraal punt is het gezellige terras met en bar-restaurant, veel hout en felle kleuren, leuk! Opvallend is het grote aantal bamboebossen rondom die het geheel een bijna Aziatisch tintje geeft. Floiras is een fijne camping voor kanoërs, maar zeker ook voor “gewoon” rustiek kamperen in dit mooie gebied ten westen van Cahors.

Je vindt Floiras in onze Frankrijk gids op nr. 136, en op de site en op de app. Ook kun je op de komende kampeerbeurs 2017 te Utrecht op onze stand info krijgen over deze camping.

Het is nog vroeg als ik Saissac verlaat voor een rit van anderhalf uur westwaarts naar mijn volgende afspraak in Cassagnabère. Dit is bijna geheel mogelijk over een snelweg maar mijn liefde voor binnendoor weggetjes wint het en ik besluit de D622 te nemen via Auterive. Ik word meteen beloond met een idyllisch kijkje op het canal du Midi bij Gardouch. Jammer dat er geen tijd is om hier even rond te hangen! Maar de vakantiestemming is in ieder geval meteen aanwezig. De rest van de route is ook mooi, oude dorpen met de kenmerkende bakstenen afgewisseld met bos en landerijen. Uiteraard in ieder dorp een bakkertje en in Auterive kan ik de lokroep van een pain aux raisins met een kop koffie niet langer weerstaan… Als ik aankom bij Via Natura Camping Pré-Fixe valt me meteen op hoe verzorgd deze camping er uit ziet. Ik word opgevangen door de Franse eigenaars Cyril en Céline die deze camping een jaar of wat geleden overnamen. We drinken een kop koffie onder het grote lounge-dak waar ook de bar is gevestigd. Het is het centrale punt van de camping en een mooie plek om met een drankje te relaxen of  ’s avonds een hapje te eten. Het doet bijna Caribisch aan, in ieder geval zuidelijk! Je ziet aan alles dat er aandacht is besteed aan deze camping en dat de eigenaars het met passie en professionaliteit runnen: het fraaie zwembad, het sanitair en zelfs een wellness ruimte. Leuk is dat Céline ook hier en daar haar creatieve talent laat zien in mooie details. Er wordt trouwens ook ruim aandacht besteed aan milieubewust ondernemen. De camping ligt op een helling voorzien van terrassen waarbij je prachtig uitkijkt over de nu nog witgekopte Pyreneeën in de verte. Het terrein is rijkelijk begroeid met vele planten en bomen. Pré-Fixe is een rustieke camping met luxe extra’s gelegen aan de rand van het dorp, dus handig voor de boodschappen! Ook de omgeving is uitdagend en historisch en heet Comminges. Daar heb ik nu geen tijd voor want ik wil vanavond aankomen in Corrèze en onderweg ook nog wat campings bezoeken. Daarom nu toch maar de snelweg opgestuurd om er pas in de Lot weer af te gaan voor mijn volgende afspraak. Je vindt Pré-Fixe in onze gids op nummer 160, en ook op de site en op de app.

Van les Armengauds naar Saissac is een mooi ritje waarbij je fraai langs het stuwmeer St. Férreol komt. Gezellig is het daar, veel parkachtig groen en leuke restaurantjes langs de kant. Daarna een mooie D-weg (D629) en de aankomst in Saissac. Ik ben benieuwd naar deze camping. Op het eerste gezicht niet zo heel rustiek, maar al snel zal blijken dat dat erg meevalt. De camping la Porte d' Autan ligt aan de rand van het stadje waardoor de toegangsweg niet heel charmant is met wat grauwe gebouwen. Laat je daar niet door afschrikken want eenmaal op de camping kom je in een groene oase van rust. Zorg dat je een plekje achterin krijgt want het uitzicht is daar fenomenaal op de witgekapte Pyreneeën in de verte. De eigenaar Jean-Louis heeft er wat mobilehomes neergezet, maar die staan niet storend aan de rechterkant van de camping. Hij heeft een tijdje geleden deze camping gepacht en probeert er weer nieuw leven in te blazen. De linkerkant is gereserveerd voor de vrije kampeerder, netjes en traditioneel opgezet met veldjes tussen het groen en flink wat schaduw. Er is een flink zwembad. Ook is het heel rustig op de camping en de ontvangst vriendelijk. Het sanitair is heel eenvoudig, prima schoon maar ook daar worden verbeteringen aan doorgevoerd. Ik denk een goede keus als je een eenvoudige Franse camping zoekt in dit gebied. Ook om vanuit een rustige plek Carcassonne te bezoeken. Armengauds is zeker rustieker, maar als je met kinderen en/of honden reist kun je daar niet terecht. Leuk is dat je op loopafstand (15 minuten) van het centrum zit. Dit gaat aardig naar beneden dus houd er rekening mee dat je weer omhoog moet! Onderweg heb je een mooi uitzicht over het dorp en het kasteel. Ik at een goede pizza bij La Taverne du Château. Dit eettentje is gelegen in een straatje vlak bij het oude kasteel. De eigenaresse wijst me een leuke route terug op en neer langs de volkstuintjes en met kleine bruggen over beekjes. Zo hoef je niet langs de weg te lopen. Terug op de camping nog even een tokkeltje op de gitaar met dat mooie uitzicht in het avondrood als inspiratie en dan de klapkar in. Morgen eerst 150 km rijden naar de volgende camping, dus dat wordt op tijd weer op...

Update: inmiddels is Porte d' Autan Via Natura camping geworden (zie ander blog)

foto: stukje camping met uitzicht in de verte.

Al vroeg klap ik de "klapkar" dicht en zet koers naar het zuiden. Grote wegen zijn hier niet maar ik heb het idee dat mijn navigatie; ik gebruik een Garmin Zümo 390; er nog een sport van maakt om daarin nog de allerkleinste op te zoeken. De instelling staat wel op "snel" maar toch... Het is wel een genot, weinig verkeer, alles in bloei langs de kant en heel gevarieerd. Dan weer bos, dan weer langs een rivier of door een charmant dorp. Opschieten doet het niet want de weg kronkelt als een bord spaghetti door de heuvels. 60 tot 70 km per uur gemiddeld is al heel netjes. Eerst kom ik door Argentat, een gezellige en toeristische stad aan de Dordogne. Een vleug nostalgie komt naar boven, vroeger kampeerden we hier ook vaak in de buurt en ooit haalden we hier een Citroën Traction Avant uit de schuur van de veearts. Mijn eerste solo motorreis, op een XT 500, was ook hiernaar toe. Ik kampeerde toen in Beaulieu sur Dordogne, net iets verder stroomafwaarts. Maar genoeg gemijmerd, de steeds smaller wordende weg heeft alle aandacht nodig! Rond koffietijd kom ik aan bij Guido en Lizeth die een paar jaar geleden Les Teuilleres overnamen. Zij verhuisden naar Frankrijk met hun twee zoons nadat ze hun bedrijf in Nederland verkocht hadden. Lizeth heeft een lekkere kwarktaart gemaakt (die roadtrips zijn erg goed voor de lijn!) en we houden even wat campingpraat op hun charmante terras die in de verte uitkijkt over het Lac du Tolerme. Dan volgt een rondleiding over dit bijzonder mooie campinkje. Ze hebben in die paar jaar de camping goed naar hun hand gezet en het geheel komt niet alleen mooi, maar ook professioneel over. Er is bijvoorbeeld een geheel nieuw zwembad gebouwd met een weids uitzicht. Ook de bar met pizza steenoven is erg gezellig. De plekken zijn parkachtig aangelegd met veel groen en bloemen en de natuurstenen gebouwen dragen bij aan de sfeer. Hierna moet ik toch weer de weg op want de rit naar de volgende camping gaat 4 uur duren over 220 km vooral kleine wegen tot in de buurt van Carcassonne. Ik had nog gehoopt wat extra campings daartussen te bezoeken maar die moeten toch helaas wachten tot de volgende keer! Het valt mij op dat ik al 5 of 6 verschillende kleuren huizen heb gezien, gebouwd van de stenen direct uit de grond. Het dorp Clairvaux d' Aveyron in, net boven Rodez spant de kroon: dieprood! Ik rijd door de hoofdstraat en de combinatie van het zonlicht op de rode stenen maakt een surrealistische en onvergetelijke indruk. Alles lijkt in een rode gloed te staan. Hierna nog even kronkelen en dan gaat het gelukkig; na een tijdje is het wel weer mooi geweest; veel sneller bij Rodez en Albi over de N88. Dan weer terug naar de D categorie via Castres en Revel. De camping van Cax en Marion ligt heerlijk rustig op de flank van een helling en er is ruimte genoeg. Je bereikt het via een goede onverharde weg de heuvel op. Naast het kamperen zijn er ook leuke gîtes en de dames organiseren van alles, onder andere kookcursussen of een leuk concert op het terras. Na 20 jaar pionieren hebben ze een mooi bedrijf op poten gezet! Let wel: Les Armengauds is er alleen voor volwassenen. Enkele jaren geleden zijn ze van 6 naar 35 plaatsen gegaan en de nieuwe plekken liggen op terrassen tegen de helling en worden beschaduwd door esdoorns. Maar het rustieke karakter is er zeker niet door aangetast. Het sanitair is enkele jaren geheel nieuw gebouwd. Nog even een gezellig biertje met de dames op het terras en het is tijd om naar mijn pleisterplaats te rijden. Die is gelukkig niet ver meer...  

Foto: de Dordogne bij Argentat.

Ik wacht al een tijdje ongeduldig op mooi weer. Niet alleen omdat ik op mijn eigen camping vertraagd wordt bij de voorbereidingen van het seizoen, maar ook omdat ik de 2de langere roadtrip wil plannen. Somber weer is funest voor het foto- en filmwerk dat ik in gedachten heb. Maar dan eindelijk geeft Meteofrance een paar mooie dagen aan, vier op precies te zijn, maar genoeg om mijn tochtje van 11 campings verspreid over 1500 km te maken! De vorige keer probeerde ik de kleine opblaastent van Karsten en deze keer besluit ik het over een andere boeg te gooien: een vouwwagen! Ik heb al een paar jaar een oude maar leuke Holtkamper Astro staan, die hang ik er deze keer achter. Om de opzetsnelheid te vergroten en het gewicht te verlagen besluit ik de hele voortent er af te knippen. Dat doek was toch oud en het scheelt zeker een kilo of 15 aan doek en stokken. Ook het opklapbed moet wijken (weer 25 kg minder) en ik zet een comfortabel veldbed direct in de bak met daarop een dikke Thermarest. Ik vertrek op zondagmiddag voor een rit van 2,5 uur naar de eerste camping: La Roche Canillac, bij het gelijknamige dorp. Daar ga ik blijven zodat ik de volgende dag geen lange aanrijroute heb voor de rest van de campings. De A89 tussen Clermont Ferrand en Brive is een prachtige weg, die zich op een hoogte van gemiddeld 800 meter uitrolt met een weids uitzicht op de bergketens van het Centraal Massief. Ik zie in de verte eerst de Puy de Dôme en wat verderop de Puy Mary. Maar echt mooi wordt het pas als je de snelweg achter je laat en de vertrouwde D-wegen weer onder je wielen hebt! Ter hoogte van Egletons neem ik de D18 en al snel zie ik twee immense herten in de wei staan. Na een mooie rit beland ik in La Roche Canillac en ik moet even zoeken. Maar Jan Teske staat me al op te wachten bij de ingang. Hij komt hier al jaren en verbouwde een oude watermolen tot een prachtig vakantiehuis. Na de verkoop van een deel van hun bedrijf in Nederland nam hij de camping Municipal over van de gemeente. Dat is een heel rustig gelegen, eenvoudige nog wat ouderwetse camping die een hoop liefde nodig had! Maar daar wordt volop aan gewerkt, het sanitair wordt sterk verbeterd en verfraaid, de chaletjes worden opgeknapt en er wordt weer volop nieuw leven in geblazen. De eerste gasten blijven al langer dan ze zeggen en dat is altijd een goed teken! We maken een wandeling en arriveren bij 1 van de sterke punten van deze camping: een prachtig zwemmeer op loopafstand. Je hoeft alleen maar door een wei te lopen vol met wilde orchideën en je bent er. In 1 armzwaai zet ik mijn Astro op. Inclusief losmaken van het dekzeil, dat fungeert als vloer van de zijtent, zijn er slechts enkele minuten nodig! Maar eerst nog even naar de watermolen kijken en gezellig een hapje eten bij Jan en zijn vrouw Ariënne. Dan kruip ik er in en het is hier werkelijk doodstil en aardedonker!

Foto: de kampeercombi op het parkachtige terrein van La Roche Canillac.

Update: helaas hebben Hans en Monica besloten om te stoppen met deze camping, van af seizoen 2019 is het dus onzeker of Galinière nog open is.

Iedere keer als ik over die fantastische brug bij Millau kom is het weer een belevenis. Eerst in de verte die "zeilen" zien opdoemen en dan over de canyon op Eifeltoren hoogte, wat een staaltje techniek! Ik maak er een filmpje van en beluister de liveversie van "still got the blues" van Gary Moore terwijl ik schijnbaar geluidloos met 110 over het dal glijd. Hoe mooi kan een roadtrip worden? Ik ben onderweg naar Hans en Monica van Moulin de la Galinière en dat is een paar kilometer na de brug (afslag 44.1) komende vanaf het zuiden. Al vanaf de Montpellier wordt het landschap geteisterd door regen en harde wind, het lijkt wel herfst. Ik wil graag zonnige foto's en filmpjes maken maar het weer werkt nog niet mee aan het verse Youtube kanaal van rustiek kamperen! Maar als ik het dal inrijd klaart het op en beschijnt een bescheiden zonnetje mijn laatste kilometers over de D907 naar Boyne waar de camping zich aan het eind van de dorp aan de rivier Tarn uitstrekt. Het is een prachtige plek, met genoeg schaduw en veel mogelijkheden in de buurt om te wandelen. Ook vogelaars kunnen hier hun hart ophalen, er zijn vele soorten te spotten. Hans en Monica wonen en werken hier al lange tijd en besloten een jaar of vijf geleden de camping er bij te gaan doen. Daarbij wilde Hans het pizzabakken echt goed onder de knie krijgen en nam les bij een befaamde pizzabakker/leraar in Millau. Dat pakte goed uit, want zoals je in de gids (nr 151) kunt lezen kregen de pizza's al snel een goede naam! Ik mag dan ook niet weg voordat ik er een heb geproefd; dat laat ik me geen twee keer zeggen; en inderdaad het verdict: heerlijk! Dit is een fijne, rustige camping met een charmante ligging pal aan de ingang van diverse Gorges, de Causse Méjean en de Aven Armand en nog veel meer. Je kijkt uit over het water en de heuvels op de ruïnes van het château Caylus. Hans en Monica wonen hier al heel lang en ontdekken nog steeds nieuwe plekken en leuke (wandel)routes en kunnen je daar uiteraard veel informatie over geven. Door de ligging niet ver van de A75 (een klein halfuurtje) is het ook geschikt als rustieke tussenstop. Ik neem afscheid en besluit het allerkleinste weggetje dat ik kan vinden terug te nemen naar de snelweg, kan het toch weer niet laten. Dat is de D94 over het gehucht le Bourg die zich op een hoogte van gemiddeld 800 meter door de bergen slingert: prachtig, maar ik zou het niet doen als je een caravan achter de auto hebt hangen!  

In verband met onze deelname aan de Kampeer- en Caravan beurs in oktober zijn er nog een paar campings die ik daarvoor wil bezoeken voor een goed beeld. Twee daarvan liggen allebei niet ver van de A75 van Clermont-Ferrand naar Montpellier. Toevallig moet ik die kant op voor vriendenbezoek en ik besluit er 1 op de heenweg aan te doen en 1 op de terugweg. De eerste wordt: Le Vertige (nummer 113 in de gids). Ter hoogte van Issoire ga ik van de grote weg af en over steeds kleinere weggetjes bereik ik na een half uur het dorp Echandelys, iets verder moet ik zijn, bij de buurtschap La Foresterie. Nu is het eind april en ik hoopte op lente-achtige taferelen, dat is helaas niet het geval: het is 2 graden en er ligt zelfs nog wat sneeuw langs de weg. Nu is het niet gek dat alles hier wat later tot bloei komt want we zitten hier midden in de Auvergne en Echandelys ligt op 900 meter hoogte. Officieel bevindt ik me in het natuurpark Livradois-Forez. Ik kan wel zien hoe mooi het hier in de zomer moet zijn. Grote bossen met wandelpaden, kronkelende beken en heerlijke rustige weggetjes waar je kunt toeren of fietsen. De camping ligt ook schitterend en doet zijn naam eer aan, op een glooiende helling met slechts een handjevol plaatsen op 2 ha. Het uitzicht is ruim, bij helder weer tot de Puy de Dôme, schaduw is er minder dus neem een tarp mee. Op diverse plekken zijn zitjes, beschut of onbeschut. Ik word ontvangen door Cees en Gerda met koffie en zelfgemaakte taart en ik krijg een rondleiding. Als je van muziek houdt zit je hier goed, ze zijn beiden actief in de muziek maar bezitten ook een fantastische collectie vinyl die gebruikt wordt bij gezellige avonden. Dit kan binnen in de gemeenschapsruimte in de grote boerderij die vol staat met brocante en leuke retro spullen. Dit retro thema wordt doorgetrokken in de 5 gastenkamers die ze hebben, heerlijk nostalgisch en met smaak gedaan. Beneden is ook nog een brocante winkeltje voor een leuk souvenir. Het plezier in deze camping op een originele manier te runnen straalt er bij de eigenaars in ieder geval van af! Kortom: Le Vertige is een verrassend leuke en kleine camping in de ruige natuur met diverse fijne extra's, zoals de mogelijkheid om te ontbijten en te dineren.

In eerste instantie baal ik van de zoveelste "déviation". De Fransen gebruiken het voorjaar goed om hun, overigens fantastische, wegennet op te knappen. Maar het komt regelmatig voor dat je kilometers om moet rijden. Maar deze keer leidt de omleiding me langs het dorp Beauvoir waar je in de verte in het heiige zonlicht de imposante Kathedraal van Mont Saint Michel ziet oprijzen uit de modder van de gelijknamige baai. Dit maakt alles goed, wat een plaatje! Een heel eind verderop weer een roadtriptopper: de Pont de Normandie over de Seine bij Le Havre, wat een toonbeeld van moderne bouwkunst. De brug over het kanaal die er net na komt is trouwens ook aardig spectaculair, door de steile aanrijdhelling. Hierna begint de steeds saaier wordende route terug naar de lage landen...

Ik ben die ochtend op tijd vertrokken uit Prat, bij Le Cheval Rouge. Net als in Zuid-Bretagne heeft ook het noorden hun eigen snelle, en gratis, verkeersader: de N12. Die gebruik ik als basis om sprongetjes te maken met de D-wegen naar de rustieke campings die uiteraard allemaal op het platteland liggen. De eerste is Frêche à l' Ane (nr 27). De laatste jaren wel wat groter geworden met 66 toeristische plaatsen maar zeker nog steeds rustiek. Het is klassiek en keurig opgezet op een lichte helling met een mooi uitzicht over de landerijen. De camping ligt aan het dorp Pléboulle. Dit is heel dicht bij de baai van Frênaye waar de D786 me mooi langsvoert op zoek naar een bakker in Matignon. Deze baai is een inham van de fraaie Côte d' Emeraude (Smaragd) met veel mooie uitkijkpunten. Weer terug op de grote weg duik ik bij Dol de Bretagne naar beneden naar de fijne camping van Claire en Phillipe, dat klinkt Frans maar is Engels, en om precies te zijn: ze komen uit de kanaal eilanden, dus de Frans-Engelse mix klopt. Dit is Le Bois Coudrais (nr 26), heel rustig en interessant gelegen tussen diverse mooie steden en attracties. Deze camping heeft ook een zwembad, een kinderboerderij, een barretje en mooie gîtes. Het weer is 's zomers en ik krijg een uitgebreide rondleiding. Dit was de laatste camping van deze trip en het paard begint de stal te ruiken!

Foto: (dank aan Bois Coudrais) Mont St. Michel

De rit dwars door het binnenland is mooi. De weg richting Morlaix leidt me door een ruige hoogvlakte langs de Montagne Saint Michel en het gelijknamige water reservoir. Iets voorbij Morlaix ligt Plouigneau waar ik camping "la ferme du Croas Men" van de Franse familie Cotty op zoek. (nr 29 in de gids) Dit is een echte boerencamping bij een werkend bedrijf. De wat grotere camping (50 plaatsen) is goed voor elkaar met originele details zoals een klein landbouw museum in de schuur. Omdat het vlakbij de N12 ligt is het ook als doorgangscamping een handige stop. Boven Guincamp heb ik nog twee stops: eerst Milin Kerhé. Deze vroegere municipal ligt prachtig aan de rivier Trieux en staat onder leiding van de sympathieke Engelse ex-wetenschapper Jonathan die tijdens de crisis besloot om het over een heel andere boeg te gaan gooien. Je kunt hier overigens in een hangtent in het bos logeren als je dat leuk vindt! Het is achterin de middag als ik aankom bij een camping waar ik ook al een tijd graag naar toe wil: Le Cheval Rouge. (nr 28 in de gids) Chantal en Olivier streken hier in 2003 neer na een fietstocht door zuid-Amerika en knapten een prachtig herenhuis op. Hierin kun je ook gîtes huren. De camping is in de zomermaanden gereserveerd voor huurtenten maar daaromheen kun je hier vrij kamperen. Neem bij twijfel even contact op. Het ondernemende stel heeft het goed voor elkaar en is erg gastvrij. De omgeving nodigt heel erg uit, zoals bijvoorbeeld de schitterende kust: Côte de Granit Rose, en er worden ook leuke arrangementen vanuit de camping aangeboden. Ik plant mijn tentje op een mooi grasveldje in de sfeervolle cour en ben blij met het kacheltje dat Olivier mij leent: 's ochtends is de tent wit van het ijs! Dat duurt gelukkig niet lang want de zon breekt door en mijn laatste dag in Bretagne is alweer aangebroken.

Foto: mooi doorkijkje bij Le Cheval Rouge

Na de koffie ga ik op weg naar mijn lunchafspraak met Coen en Tineke van Keraluic. (nr 30 in de gids) Ik word verwend met een heerlijke ovenschotel en daarna maken we een wandeling over het terrein. Gelukkig begint de zon zich weer van zijn beste kant te laten zien, dat zou ook moeten: door de warme golfstroom is het hier relatief zonnig en warm. Ook hier weer de karakteristieke Bretonse gebouwen die in combinatie met de vele bloemen zorgen voor een mooi plaatje. In een van de gebouwen kun je ook gîtes huren. Op advies van Coen en Tineke maak ik ook nog even een tochtje naar de Pointe de la Torche, een ruig en weids zandstrand met duinen en zeer populair bij surfers. Deze plek waar je heerlijk kan uitwaaien ligt op maar 5 km van de camping. Onderweg zie ik tot mijn verbazing aan beide kanten van de weg grote bollenvelden! Alles staat in bloei... Blijkbaar heeft een ondernemende Nederlandse bollenkweker zich hier gesetteld. Het roer om... Ook voor mij. Ik wend de voorwielen nu naar het noorden. Ik zal dwars door het binnenland rijden om hierna de campings aan de noordkust te bezoeken!

Op de foto: een fraai oud kerkje bij Plomeur

Landaul, het dorp van camping Pied à Terre, mijn volgende stop, ligt niet ver van de grote weg en is dus ook zeer geschikt voor een stopover. De camping zelf ligt geheel in het groen op een helling. Je hebt keuze uit bijna wildkamperen met uitzicht maar ver naar het sanitair of een "gewone" maar ruim en groene plek wat dichterbij. De aankomst is bij een groepje uiterst charmante Btretonse huisjes met een kapel, in de huisjes zijn ook gîtes te huur. Ik word opgevangen door de eigenaar Alain en vergaap me eerst even aan zijn uitgebreide collectie gitaren. Vroeger was hij vertegenwoordiger van "Musicman" en tegenwoordig campingbaas/gitaarleraar. Als amateur gitaristje spreekt mij dit uiteraard aan! Alain heeft eerlijk gezegd ook wel wat van een ouwe rocker! Het is een fijn, eenvoudig campinkje zonder capsones en heel rustig. Hierna moet ik een stukje het binnenland in richting Plouay en dan wat verder langs de rivier Scorff naar Pont-Calleck. Hier blijkt een unieke camping te zijn. Een verwaarloosd terrein met een immens landhuis werd een jaar of vijf geleden gekocht door de Franse familie Bichon. (In onze gids staat per abuis dat het een Engelse familie is: excuus!) Zij hadden hun grote pretpark verkocht, wilden met pensioen en zo kon dochter Kathy mooi voor de nieuwe camping: de Pont-Calleck zorgen. Ik denk dat gepensioneerden nog nooit zo hard gewerkt hebben (ze zijn nog steeds bezig!) want er is iets zeer fraais ontstaan en het is bijna allemaal zelfgemaakt. Je kunt ook zien dat er niet bezuinigd is op kwaliteit. Het geheel is met smaak maar ook originaliteit opgezet: veel natuursteen, hout, veel bloemen en planten en speelse niveauverschillen op het terrein. Er is wat verhuur maar dit staat apart van de kampeerplekken. Het geheel ligt aan een bos en je loopt zo naar beneden, naar de rivier. Ze hebben het goed voor elkaar en Kathy is een charmante gastvrouw die ook het milieu hoog in het vaandel heeft staan. Een aanrader dus en ik besluit, ondanks dat het nog redelijk vroeg is, hier lekker te blijven staan met mijn tentje, dit mede door de gastvrijheid van de Bichon's.

Op de foto zie je een logeerhuisje (ook geweldig voor de kinderen) die ik erg leuk vond op camping de Pont Calleck.

 Kijk ook op youtube voor korte filmpjes over deze trip!

Het makkelijkst om in Bretagne aan de zuidkant van oost naar west te komen is de tolvrije N165. Ik moet wel die kant op, nog helemaal naar Finisterre, maar ik heb andere plannen. Ik kom namelijk vlak langs de Golfe du Morbihan. Dit is een binnenzee vol met eilanden en een bijna subtropisch klimaat. Het ligt onder de stad Vannes, die ook zeker een bezoek waard is. Voor Vannes heb ik geen tijd maar wel voor een toeristische route langs de Golf. Daarnaast is het lunchtijd en ik ben er van overtuigd dat ik, zoals overal in Frankrijk, wel een goed bakkertje zal vinden in een van de dorpen. Ik neem dus de D20 naar Surzur. Ik heb nog een reden om naar Surzur te gaan: de geheimzinnige camping! Bij dit dorp ligt een oud kasteel in het groen waar een camping was. Deze stond ook in de gids. De camping raakte in verval, was ook een tijd gesloten en verdween uit de gids. Toen ontving ik een paar jaar geleden opeens enthousiaste berichten van kampeerders dat "Au Manoir" weer open was en weliswaar zeer eenvoudig, wel leuk en rustiek. Dus mocht het campinkje weer in de gids. Helaas was de vreugde van korte duur, er kwamen berichten dat het toch weer gesloten was. Ik besloot dus maar eens met mijn eigen ogen te gaan kijken hoe de vork in de steel zat bij deze besluitloze camping. Misschien een praatje met de kasteelheer voor een definitief antwoord? Na even zoeken vond ik aan de rand van het dorp de toegangspoort met een grote ketting: fermé. Het zag er inderdaad heel verlaten en volledig dichtgegroeid uit. Er was ook niemand te zien, jammer. Dus lezers van de gids, ga niet meer naar nummer 32, nummer 35 is een goed alternatief, al ligt dat wel verder van de zee. Zo kom je onderweg af en toe de beperkingen tegen van gedrukte media! Daarna bezocht ik bij Sarzeau het wel in perfecte staat verkerende château de Suscinio. Dit ligt in een moerassig gebied aan een prachtige ruime baai, waar ik mijn zojuist ingeslagen picknick nuttigde en de hond uitliet die nodig zijn energie kwijt moest. Als Persoonlijke Standaard Uitrusting heb ik achterin de auto: een visserstoel en zo'n krukje waar je een tafelblad op kan leggen, ideaal voor instant picknicken zonder op de grond te hoeven zitten! Later bleek dat er 100 m verderop prima picknicktafels waren opgesteld... De GR 34 wandelroute loopt hier trouwens helemaal langs de kust, een prachtige wandeling. Via kleine wegen probeer ik daarna zo dicht mogelijk langs de golf weer naar de grote weg te rijden. Die huisjes hier zijn ook wel erg charmant, mijn klussershart begint al wat sneller te kloppen. Zou er nog ergens een opknappertje staan? Alsof er nog niet genoeg te klussen is op de eigen camping! Aardig, maar nu helaas niet mogelijk, is dat sommige eilanden in de golf bereikbaar zijn bij laag tij. Bij hoog tij ligt de weg dan onder water. 

Kijk ook op youtube voor korte filmpjes over deze trip!

Vanaf la Forêt wilde ik eerst langs de kust rijden en bij St. Nazaire de brug nemen over de monding van de Loire. Op advies van de camping eigenaar Gregory maakte ik echter een ommetje door de Marais. Ondanks dat de Vendée qua zonne-uren bij de Franse top hoort was het helaas een beetje bewolkt. Toch was het ommetje door dit bijzondere landschap de moeite waard en deed het af en toe zelfs aan onze eigen natte lage landen denken! Het Marais Breton van de Vendée strekt zich uit over 45.000 ha met vaarten, kanalen, vochtige weilanden en heeft voor Frankrijk unieke polders. De D64 langs het dorp Machecoul steekt er dwars doorheen. Bijkomend voordeel was dat ik zo nog een bezoek kon brengen aan een extra camping: Le Relais des Garennes. Deze fijne mini-camping ligt net onder Nantes bij het dorp Montbert rondom een afgelegen boerderij. Vanaf de hoeve kun je door de natuur naar het dorp lopen. Het is een oase van groen, bloemen en water en eigendom van de sympathieke Francaise Odile Gendron en haar man, tevens uitvinder, Philippe. Je vindt deze camping in onze gids op nummer 37. Een aanrader, zeker omdat er in die hoek weinig rustieke campings zijn. Gewapend met een muscadet uit de streek ging ik weer op mijn weg en stak bij Nantes de Loire over. Deze langste rivier van Frankrijk was ik gisteren, 600 km geleden, vlak bij mijn camping de andere kant op ook al overgestoken. Hierna volgde een wat saaiere weg richting Pont-Château waar mijn volgende doel lag: camping du Bois de Beaumard. Deze camping is een jaar of 5 geleden in kwijnende staat overgenomen door het Franse stel Sandra en Samuel die hard aan het werk zijn gegaan om er weer wat moois van te maken. Op dit moment werd een deel van het sanitair vernieuwd. De camping ligt midden in het bos (bois de Beaumard!) bij een landhuis met een grote vijver, en is verder traditioneel maar ruim en groen opgezet. Een prima keus voor een paar dagen in dit gebied of als tussenstop. De dag was nog jong en ik had al twee campings gezien: op naar Bretagne!

De foto is bij de waterpartijen bij camping les Garennes, foto van de camping zelf ivm wat somber weer toen ik er was.

Kijk ook op youtube voor filmpjes over deze trip!

Ik was al een tijd niet meer in Bretagne geweest en had echt zin om daar weer eens te gaan kijken. Het weerbericht zag er gelukkig redelijk uit. Het gaf me ook de gelegenheid om eens een kleine Karsten tent te testen evenals een dikke Thermarest mat (waarover meer in andere blogs) Vanaf mijn camping naar het puntje van Bretagne is een dikke 800 km. Ik besloot dwars door te steken via Montlucon, Guéret, Poitiers en La Roche sur Yon om de eerste avond in de Vendée te belanden. (530 km) Dan pak ik de campings aldaar ook meteen even mee! Ik kan het niet laten om dan onderweg af en toe een stukje binnendoor te rijden over D-wegen. Dat is zoveel leuker en soms zelfs net zo snel! Het chauffeurs leven wordt je in het voorjaar wel wat lastig gemaakt door de vele deviations. (wegomleidingen) Voordeel ervan is wel dat de wegen er in Frankrijk meestal fantastisch bijliggen. Wat mij ook opviel is het explosief groeiende aantal flitsers. Ik rijd niet hard maar al mijmerend met 2 km te hard vol in je tetter geflitst worden op een verlaten weg blijft frustrerend. Ik zou eerst een bezoekje brengen aan het echtpaar Vrignaud van camping Tranquillité. Dit is echt rustiek kamperen op hun voormalige boerderij in de wetlands achter de kust. Heel rustig gelegen en met de luxe van een zwembad. Daarbij deed de voorjaarszon al goed haar best. Eindpunt van de dag zou zijn Camping La Forêt. Hier werd ik op uiterst vriendelijke wijze ontvangen door Greg en Wiebke. Deze camping heeft een beetje een bijzondere positie in Rustiek Kamperen. Hij is tussen de honderden reuzencampings vol met mobilehomes in Vendée klein, groen en persoonlijk gebleven, ze werken er uiterst ecologisch en de ligging is fantastisch op een steenworp afstand van strand, bos en fietspaden. Je kunt er natuurlijk niet de rusticiteit van een boerencamping verwachten maar als je in Saint Jean de Monts wilt staan is dit de beste keus. Er staan wat mobilehomes (minderheid) maar er zijn genoeg fijne beschutte plekken in het groen en de sfeer is echt die van een kleine camping ondanks de toch 60 plaatsen. Ik vergeet bijna: het sanitair behoort tot de top van wat ik gezien heb. Een wandelingetje door het bos brengt je naar het gigantische strand, en als je, zoals ik, een hond bij je hebt: die mag los (op camping aangelijnd) en heeft de tijd van zijn leven. Op de camping is een hondendouche! Na een gezellig maaltje met coquilles St. Jacques en een witte streekwijn werd het tijd om mijn opblaasbare huisje eens op te zoeken....

Zie hier een filmpje over dit deel van de reis!

De klok staat weer op zomertijd, de blaadjes worden groen en campings worden weer uit hun winterslaap gehaald! Dat betekent dus ook weer campings bezoeken voor #roadtripsvanbert. Volgende week maak ik mijn eerste trip van dit jaar naar de Vendée en Bretagne. Later dit voorjaar staan meer trips in Nederland, Frankrijk en Portugal gepland. In september ga ik naar Italië en Oost-Europa. Je kunt deze trips volgen op dit blog, Facebook, Twitter, Instagram en binnenkort ook met korte filmpjes op Youtube! 

De foto is van "Le Cheval Rouge" (Bretagne)

De route van Peniscola naar de volgende camping verklaart meteen de naam van de camping: L' Orangeraie. Je rijdt met een kronkelweggetje dwars door de sinasappelboomgaarden. Alleen: waarom in het Frans? dat komt door de eigenaren die uit Frankrijk komen. Het is een keurig campinkje, netjes, mooi sanitair, mooi zwembad, misschien haast iets te aangeharkt voor rustiek kamperen. Maar het ligt dus wel heel rustiek en je wordt in ieder geval niet doodgegooid door Spaanse volkswijken van caravans met voortent allemaal tegen elkaar aan! De plaatsen bevinden zich op terrassen, afgewerkt met natuurstenen muurtjes. Mijn conclusie: past in de gids, zeker wetende hoe moeilijk het is om in Spanje een leuke kleinschalige camping te vinden! De ligging is ook goed: de rust van het binnenland maar slechts een kilometer of 10 naar de zee. Ook vlakbij de hoofdroutes dus handig voor een "one night stand". Omdat het zondag is en rustig op de wegen neem ik de N340/A7 gratis kustweg richting noorden. Niet overal even prachtig maar veel interessanter dan de tolweg. Met de juiste soundtrack erbij en het mooie weer is dit een plezierrit. Af en toe zie je de zee aan de rechterkant. Dit is goed te doen tot voorbij Tarragona. (Door de week met meer vrachtwagens is dat de vraag!) Daar wordt het meer gekriegel door dorpjes dus het moment is gekomen om de tolweg weer op te zoeken en naar Macanet de la Selva te zoeven waar mijn volgende stop is die dag. 

Vandaag een tussen-etappe van 465 km voor de boeg! Deze start bij Madrid en zal eindigen ergens aan de Middelandse zee. Het is 29 oktober en heel mistig hier op de hoogvlakte rond Madrid. Er liggen 2 campings op mijn route maar helaas zijn de eigenaren daarvan beiden niet aanwezig. Die zullen dus een andere keer bezocht moeten worden. Omdat het zo mistig is besluit ik niet binnendoor te rijden via Cuenca maar op de A3 te blijven richting Valencia. De mist lost zich op en al snel stijgt de temperatuur tot over de 20 graden met een strakblauwe lucht. Saaie stukken snelweg worden afgewisseld met indrukwekkende panorama's, bijvoorbeeld bij het stuwmeer Contreras. De rio Cabriol die het meer voedt markeert hier ook het begin van een veel ruiger en groener stuk natuur met de naam Serra Martes met toppen tot over de 1000 m. Ik laat Valencia voor wat het is, deze mooie stad is zeker de moeite waard maar ik ben er een paar jaar geleden al geweest. Ik besluit na de lange rondweg niet de tolweg te nemen richting Barcelona maar de alternatieve A7. Dit gaat opvallend goed. Ik besluit ergens in de buurt van Peniscola neer te strijken want dan kan ik daar vlakbij morgen camping L' Orangeraie bekijken. Het is nog even zoeken naar een slaapplek want het is een lang weekend in Spanje en veel mensen trekken naar de kust. Maar uiteindelijk vind ik een sfeervol hotel in oude Spaanse stijl pal aan het strand. (Hosteria del Mar, avenida Papa Luna 18) Personeel is ook aardig. Wat een verademing tussen de overige beton kolossen! Kamperen lijkt me hier geen optie, de camping waar ik langs kom bij het stadje is een opeenstapeling van kampeerwagens. Peniscola is wel een aardig plaatsje met een lange boulevard en een oud stadsgedeelte hoog op een rots. Ik maak er een mooi tochtje met de vouwfiets...

Via Olot, Vic en Manresa rijd ik westwaarts richting Lleida. Ik moet nog een plek voor de nacht hebben maar ik wil ook nog een paar uur rijden. De volgende dag moet ik in de buurt van Madrid zijn en ik houd wel wel van compacte, relaxte etappes. Kamperen wordt lastig in deze contreien, er is bijna niks. Een speurtocht op internet naar hotels levert niet op wat ik zoek... Maar voor een leuke overnachtingsplaats ben ik al te ver gereden. Ik kom in het deprimerende gebied tussen Lleida en Zaragoza. Kaal, stoffig, vol met vrachtwagens en armoedig... Het voelt met de vallende avond zelfs een beetje bedreigend. Hier word je als reiziger niet vrolijk van. Ik besluit maar door te rijden naar Zaragoza en boek daar een hotel. Schijnt een mooie stad te zijn! Eenmaal aangekomen staat er bij de receptie een rij van honderden mensen. Er zijn net een paar bussen leeggelopen, dat is fijn na een lange dag!  Met ongelooflijke traagheid wordt de rij weggewerkt en ik besluit eerst maar even in de stad een biertje te drinken en wat te eten. Enkele uren later is het een stuk minder druk en krijg ik eindelijk mijn kamer. Ik kijk uit naar morgen, dan kan ik mijn nieuwe speelgoed uitproberen! (zie volgend Blog) Wie overigens in het binnenland van Spanje wil kamperen en liefst ook nog een beetje leuk, heeft het niet makkelijk! Er is in Zaragoza wel een stadscamping maar die heeft een hele slechte reputatie. Je bent gewaarschuwd! Andere, betere campings zijn ver van de stad. Hier kun je dus beter een hotelletje nemen. De stand van de dag: 427 km en drie campings gezien.