Ik wacht al een tijdje ongeduldig op mooi weer. Niet alleen omdat ik op mijn eigen camping vertraagd wordt bij de voorbereidingen van het seizoen, maar ook omdat ik de 2de langere roadtrip wil plannen. Somber weer is funest voor het foto- en filmwerk dat ik in gedachten heb. Maar dan eindelijk geeft Meteofrance een paar mooie dagen aan, vier op precies te zijn, maar genoeg om mijn tochtje van 11 campings verspreid over 1500 km te maken! De vorige keer probeerde ik de kleine opblaastent van Karsten en deze keer besluit ik het over een andere boeg te gooien: een vouwwagen! Ik heb al een paar jaar een oude maar leuke Holtkamper Astro staan, die hang ik er deze keer achter. Om de opzetsnelheid te vergroten en het gewicht te verlagen besluit ik de hele voortent er af te knippen. Dat doek was toch oud en het scheelt zeker een kilo of 15 aan doek en stokken. Ook het opklapbed moet wijken (weer 25 kg minder) en ik zet een comfortabel veldbed direct in de bak met daarop een dikke Thermarest. Ik vertrek op zondagmiddag voor een rit van 2,5 uur naar de eerste camping: La Roche Canillac, bij het gelijknamige dorp. Daar ga ik blijven zodat ik de volgende dag geen lange aanrijroute heb voor de rest van de campings. De A89 tussen Clermont Ferrand en Brive is een prachtige weg, die zich op een hoogte van gemiddeld 800 meter uitrolt met een weids uitzicht op de bergketens van het Centraal Massief. Ik zie in de verte eerst de Puy de Dôme en wat verderop de Puy Mary. Maar echt mooi wordt het pas als je de snelweg achter je laat en de vertrouwde D-wegen weer onder je wielen hebt! Ter hoogte van Egletons neem ik de D18 en al snel zie ik twee immense herten in de wei staan. Na een mooie rit beland ik in La Roche Canillac en ik moet even zoeken. Maar Jan Teske staat me al op te wachten bij de ingang. Hij komt hier al jaren en verbouwde een oude watermolen tot een prachtig vakantiehuis. Na de verkoop van een deel van hun bedrijf in Nederland nam hij de camping Municipal over van de gemeente. Dat is een heel rustig gelegen, eenvoudige nog wat ouderwetse camping die een hoop liefde nodig had! Maar daar wordt volop aan gewerkt, het sanitair wordt sterk verbeterd en verfraaid, de chaletjes worden opgeknapt en er wordt weer volop nieuw leven in geblazen. De eerste gasten blijven al langer dan ze zeggen en dat is altijd een goed teken! We maken een wandeling en arriveren bij 1 van de sterke punten van deze camping: een prachtig zwemmeer op loopafstand. Je hoeft alleen maar door een wei te lopen vol met wilde orchideën en je bent er. In 1 armzwaai zet ik mijn Astro op. Inclusief losmaken van het dekzeil, dat fungeert als vloer van de zijtent, zijn er slechts enkele minuten nodig! Maar eerst nog even naar de watermolen kijken en gezellig een hapje eten bij Jan en zijn vrouw Ariënne. Dan kruip ik er in en het is hier werkelijk doodstil en aardedonker!

Foto: de kampeercombi op het parkachtige terrein van La Roche Canillac.

Update: helaas hebben Hans en Monica besloten om te stoppen met deze camping, van af seizoen 2019 is het dus onzeker of Galinière nog open is.

Iedere keer als ik over die fantastische brug bij Millau kom is het weer een belevenis. Eerst in de verte die "zeilen" zien opdoemen en dan over de canyon op Eifeltoren hoogte, wat een staaltje techniek! Ik maak er een filmpje van en beluister de liveversie van "still got the blues" van Gary Moore terwijl ik schijnbaar geluidloos met 110 over het dal glijd. Hoe mooi kan een roadtrip worden? Ik ben onderweg naar Hans en Monica van Moulin de la Galinière en dat is een paar kilometer na de brug (afslag 44.1) komende vanaf het zuiden. Al vanaf de Montpellier wordt het landschap geteisterd door regen en harde wind, het lijkt wel herfst. Ik wil graag zonnige foto's en filmpjes maken maar het weer werkt nog niet mee aan het verse Youtube kanaal van rustiek kamperen! Maar als ik het dal inrijd klaart het op en beschijnt een bescheiden zonnetje mijn laatste kilometers over de D907 naar Boyne waar de camping zich aan het eind van de dorp aan de rivier Tarn uitstrekt. Het is een prachtige plek, met genoeg schaduw en veel mogelijkheden in de buurt om te wandelen. Ook vogelaars kunnen hier hun hart ophalen, er zijn vele soorten te spotten. Hans en Monica wonen en werken hier al lange tijd en besloten een jaar of vijf geleden de camping er bij te gaan doen. Daarbij wilde Hans het pizzabakken echt goed onder de knie krijgen en nam les bij een befaamde pizzabakker/leraar in Millau. Dat pakte goed uit, want zoals je in de gids (nr 151) kunt lezen kregen de pizza's al snel een goede naam! Ik mag dan ook niet weg voordat ik er een heb geproefd; dat laat ik me geen twee keer zeggen; en inderdaad het verdict: heerlijk! Dit is een fijne, rustige camping met een charmante ligging pal aan de ingang van diverse Gorges, de Causse Méjean en de Aven Armand en nog veel meer. Je kijkt uit over het water en de heuvels op de ruïnes van het château Caylus. Hans en Monica wonen hier al heel lang en ontdekken nog steeds nieuwe plekken en leuke (wandel)routes en kunnen je daar uiteraard veel informatie over geven. Door de ligging niet ver van de A75 (een klein halfuurtje) is het ook geschikt als rustieke tussenstop. Ik neem afscheid en besluit het allerkleinste weggetje dat ik kan vinden terug te nemen naar de snelweg, kan het toch weer niet laten. Dat is de D94 over het gehucht le Bourg die zich op een hoogte van gemiddeld 800 meter door de bergen slingert: prachtig, maar ik zou het niet doen als je een caravan achter de auto hebt hangen!  

In verband met onze deelname aan de Kampeer- en Caravan beurs in oktober zijn er nog een paar campings die ik daarvoor wil bezoeken voor een goed beeld. Twee daarvan liggen allebei niet ver van de A75 van Clermont-Ferrand naar Montpellier. Toevallig moet ik die kant op voor vriendenbezoek en ik besluit er 1 op de heenweg aan te doen en 1 op de terugweg. De eerste wordt: Le Vertige (nummer 113 in de gids). Ter hoogte van Issoire ga ik van de grote weg af en over steeds kleinere weggetjes bereik ik na een half uur het dorp Echandelys, iets verder moet ik zijn, bij de buurtschap La Foresterie. Nu is het eind april en ik hoopte op lente-achtige taferelen, dat is helaas niet het geval: het is 2 graden en er ligt zelfs nog wat sneeuw langs de weg. Nu is het niet gek dat alles hier wat later tot bloei komt want we zitten hier midden in de Auvergne en Echandelys ligt op 900 meter hoogte. Officieel bevindt ik me in het natuurpark Livradois-Forez. Ik kan wel zien hoe mooi het hier in de zomer moet zijn. Grote bossen met wandelpaden, kronkelende beken en heerlijke rustige weggetjes waar je kunt toeren of fietsen. De camping ligt ook schitterend en doet zijn naam eer aan, op een glooiende helling met slechts een handjevol plaatsen op 2 ha. Het uitzicht is ruim, bij helder weer tot de Puy de Dôme, schaduw is er minder dus neem een tarp mee. Op diverse plekken zijn zitjes, beschut of onbeschut. Ik word ontvangen door Cees en Gerda met koffie en zelfgemaakte taart en ik krijg een rondleiding. Als je van muziek houdt zit je hier goed, ze zijn beiden actief in de muziek maar bezitten ook een fantastische collectie vinyl die gebruikt wordt bij gezellige avonden. Dit kan binnen in de gemeenschapsruimte in de grote boerderij die vol staat met brocante en leuke retro spullen. Dit retro thema wordt doorgetrokken in de 5 gastenkamers die ze hebben, heerlijk nostalgisch en met smaak gedaan. Beneden is ook nog een brocante winkeltje voor een leuk souvenir. Het plezier in deze camping op een originele manier te runnen straalt er bij de eigenaars in ieder geval van af! Kortom: Le Vertige is een verrassend leuke en kleine camping in de ruige natuur met diverse fijne extra's, zoals de mogelijkheid om te ontbijten en te dineren.

In eerste instantie baal ik van de zoveelste "déviation". De Fransen gebruiken het voorjaar goed om hun, overigens fantastische, wegennet op te knappen. Maar het komt regelmatig voor dat je kilometers om moet rijden. Maar deze keer leidt de omleiding me langs het dorp Beauvoir waar je in de verte in het heiige zonlicht de imposante Kathedraal van Mont Saint Michel ziet oprijzen uit de modder van de gelijknamige baai. Dit maakt alles goed, wat een plaatje! Een heel eind verderop weer een roadtriptopper: de Pont de Normandie over de Seine bij Le Havre, wat een toonbeeld van moderne bouwkunst. De brug over het kanaal die er net na komt is trouwens ook aardig spectaculair, door de steile aanrijdhelling. Hierna begint de steeds saaier wordende route terug naar de lage landen...

Ik ben die ochtend op tijd vertrokken uit Prat, bij Le Cheval Rouge. Net als in Zuid-Bretagne heeft ook het noorden hun eigen snelle, en gratis, verkeersader: de N12. Die gebruik ik als basis om sprongetjes te maken met de D-wegen naar de rustieke campings die uiteraard allemaal op het platteland liggen. De eerste is Frêche à l' Ane (nr 27). De laatste jaren wel wat groter geworden met 66 toeristische plaatsen maar zeker nog steeds rustiek. Het is klassiek en keurig opgezet op een lichte helling met een mooi uitzicht over de landerijen. De camping ligt aan het dorp Pléboulle. Dit is heel dicht bij de baai van Frênaye waar de D786 me mooi langsvoert op zoek naar een bakker in Matignon. Deze baai is een inham van de fraaie Côte d' Emeraude (Smaragd) met veel mooie uitkijkpunten. Weer terug op de grote weg duik ik bij Dol de Bretagne naar beneden naar de fijne camping van Claire en Phillipe, dat klinkt Frans maar is Engels, en om precies te zijn: ze komen uit de kanaal eilanden, dus de Frans-Engelse mix klopt. Dit is Le Bois Coudrais (nr 26), heel rustig en interessant gelegen tussen diverse mooie steden en attracties. Deze camping heeft ook een zwembad, een kinderboerderij, een barretje en mooie gîtes. Het weer is 's zomers en ik krijg een uitgebreide rondleiding. Dit was de laatste camping van deze trip en het paard begint de stal te ruiken!

Foto: (dank aan Bois Coudrais) Mont St. Michel

De rit dwars door het binnenland is mooi. De weg richting Morlaix leidt me door een ruige hoogvlakte langs de Montagne Saint Michel en het gelijknamige water reservoir. Iets voorbij Morlaix ligt Plouigneau waar ik camping "la ferme du Croas Men" van de Franse familie Cotty op zoek. (nr 29 in de gids) Dit is een echte boerencamping bij een werkend bedrijf. De wat grotere camping (50 plaatsen) is goed voor elkaar met originele details zoals een klein landbouw museum in de schuur. Omdat het vlakbij de N12 ligt is het ook als doorgangscamping een handige stop. Boven Guincamp heb ik nog twee stops: eerst Milin Kerhé. Deze vroegere municipal ligt prachtig aan de rivier Trieux en staat onder leiding van de sympathieke Engelse ex-wetenschapper Jonathan die tijdens de crisis besloot om het over een heel andere boeg te gaan gooien. Je kunt hier overigens in een hangtent in het bos logeren als je dat leuk vindt! Het is achterin de middag als ik aankom bij een camping waar ik ook al een tijd graag naar toe wil: Le Cheval Rouge. (nr 28 in de gids) Chantal en Olivier streken hier in 2003 neer na een fietstocht door zuid-Amerika en knapten een prachtig herenhuis op. Hierin kun je ook gîtes huren. De camping is in de zomermaanden gereserveerd voor huurtenten maar daaromheen kun je hier vrij kamperen. Neem bij twijfel even contact op. Het ondernemende stel heeft het goed voor elkaar en is erg gastvrij. De omgeving nodigt heel erg uit, zoals bijvoorbeeld de schitterende kust: Côte de Granit Rose, en er worden ook leuke arrangementen vanuit de camping aangeboden. Ik plant mijn tentje op een mooi grasveldje in de sfeervolle cour en ben blij met het kacheltje dat Olivier mij leent: 's ochtends is de tent wit van het ijs! Dat duurt gelukkig niet lang want de zon breekt door en mijn laatste dag in Bretagne is alweer aangebroken.

Foto: mooi doorkijkje bij Le Cheval Rouge

Na de koffie ga ik op weg naar mijn lunchafspraak met Coen en Tineke van Keraluic. (nr 30 in de gids) Ik word verwend met een heerlijke ovenschotel en daarna maken we een wandeling over het terrein. Gelukkig begint de zon zich weer van zijn beste kant te laten zien, dat zou ook moeten: door de warme golfstroom is het hier relatief zonnig en warm. Ook hier weer de karakteristieke Bretonse gebouwen die in combinatie met de vele bloemen zorgen voor een mooi plaatje. In een van de gebouwen kun je ook gîtes huren. Op advies van Coen en Tineke maak ik ook nog even een tochtje naar de Pointe de la Torche, een ruig en weids zandstrand met duinen en zeer populair bij surfers. Deze plek waar je heerlijk kan uitwaaien ligt op maar 5 km van de camping. Onderweg zie ik tot mijn verbazing aan beide kanten van de weg grote bollenvelden! Alles staat in bloei... Blijkbaar heeft een ondernemende Nederlandse bollenkweker zich hier gesetteld. Het roer om... Ook voor mij. Ik wend de voorwielen nu naar het noorden. Ik zal dwars door het binnenland rijden om hierna de campings aan de noordkust te bezoeken!

Op de foto: een fraai oud kerkje bij Plomeur

Landaul, het dorp van camping Pied à Terre, mijn volgende stop, ligt niet ver van de grote weg en is dus ook zeer geschikt voor een stopover. De camping zelf ligt geheel in het groen op een helling. Je hebt keuze uit bijna wildkamperen met uitzicht maar ver naar het sanitair of een "gewone" maar ruim en groene plek wat dichterbij. De aankomst is bij een groepje uiterst charmante Btretonse huisjes met een kapel, in de huisjes zijn ook gîtes te huur. Ik word opgevangen door de eigenaar Alain en vergaap me eerst even aan zijn uitgebreide collectie gitaren. Vroeger was hij vertegenwoordiger van "Musicman" en tegenwoordig campingbaas/gitaarleraar. Als amateur gitaristje spreekt mij dit uiteraard aan! Alain heeft eerlijk gezegd ook wel wat van een ouwe rocker! Het is een fijn, eenvoudig campinkje zonder capsones en heel rustig. Hierna moet ik een stukje het binnenland in richting Plouay en dan wat verder langs de rivier Scorff naar Pont-Calleck. Hier blijkt een unieke camping te zijn. Een verwaarloosd terrein met een immens landhuis werd een jaar of vijf geleden gekocht door de Franse familie Bichon. (In onze gids staat per abuis dat het een Engelse familie is: excuus!) Zij hadden hun grote pretpark verkocht, wilden met pensioen en zo kon dochter Kathy mooi voor de nieuwe camping: de Pont-Calleck zorgen. Ik denk dat gepensioneerden nog nooit zo hard gewerkt hebben (ze zijn nog steeds bezig!) want er is iets zeer fraais ontstaan en het is bijna allemaal zelfgemaakt. Je kunt ook zien dat er niet bezuinigd is op kwaliteit. Het geheel is met smaak maar ook originaliteit opgezet: veel natuursteen, hout, veel bloemen en planten en speelse niveauverschillen op het terrein. Er is wat verhuur maar dit staat apart van de kampeerplekken. Het geheel ligt aan een bos en je loopt zo naar beneden, naar de rivier. Ze hebben het goed voor elkaar en Kathy is een charmante gastvrouw die ook het milieu hoog in het vaandel heeft staan. Een aanrader dus en ik besluit, ondanks dat het nog redelijk vroeg is, hier lekker te blijven staan met mijn tentje, dit mede door de gastvrijheid van de Bichon's.

Op de foto zie je een logeerhuisje (ook geweldig voor de kinderen) die ik erg leuk vond op camping de Pont Calleck.

 Kijk ook op youtube voor korte filmpjes over deze trip!

Het makkelijkst om in Bretagne aan de zuidkant van oost naar west te komen is de tolvrije N165. Ik moet wel die kant op, nog helemaal naar Finisterre, maar ik heb andere plannen. Ik kom namelijk vlak langs de Golfe du Morbihan. Dit is een binnenzee vol met eilanden en een bijna subtropisch klimaat. Het ligt onder de stad Vannes, die ook zeker een bezoek waard is. Voor Vannes heb ik geen tijd maar wel voor een toeristische route langs de Golf. Daarnaast is het lunchtijd en ik ben er van overtuigd dat ik, zoals overal in Frankrijk, wel een goed bakkertje zal vinden in een van de dorpen. Ik neem dus de D20 naar Surzur. Ik heb nog een reden om naar Surzur te gaan: de geheimzinnige camping! Bij dit dorp ligt een oud kasteel in het groen waar een camping was. Deze stond ook in de gids. De camping raakte in verval, was ook een tijd gesloten en verdween uit de gids. Toen ontving ik een paar jaar geleden opeens enthousiaste berichten van kampeerders dat "Au Manoir" weer open was en weliswaar zeer eenvoudig, wel leuk en rustiek. Dus mocht het campinkje weer in de gids. Helaas was de vreugde van korte duur, er kwamen berichten dat het toch weer gesloten was. Ik besloot dus maar eens met mijn eigen ogen te gaan kijken hoe de vork in de steel zat bij deze besluitloze camping. Misschien een praatje met de kasteelheer voor een definitief antwoord? Na even zoeken vond ik aan de rand van het dorp de toegangspoort met een grote ketting: fermé. Het zag er inderdaad heel verlaten en volledig dichtgegroeid uit. Er was ook niemand te zien, jammer. Dus lezers van de gids, ga niet meer naar nummer 32, nummer 35 is een goed alternatief, al ligt dat wel verder van de zee. Zo kom je onderweg af en toe de beperkingen tegen van gedrukte media! Daarna bezocht ik bij Sarzeau het wel in perfecte staat verkerende château de Suscinio. Dit ligt in een moerassig gebied aan een prachtige ruime baai, waar ik mijn zojuist ingeslagen picknick nuttigde en de hond uitliet die nodig zijn energie kwijt moest. Als Persoonlijke Standaard Uitrusting heb ik achterin de auto: een visserstoel en zo'n krukje waar je een tafelblad op kan leggen, ideaal voor instant picknicken zonder op de grond te hoeven zitten! Later bleek dat er 100 m verderop prima picknicktafels waren opgesteld... De GR 34 wandelroute loopt hier trouwens helemaal langs de kust, een prachtige wandeling. Via kleine wegen probeer ik daarna zo dicht mogelijk langs de golf weer naar de grote weg te rijden. Die huisjes hier zijn ook wel erg charmant, mijn klussershart begint al wat sneller te kloppen. Zou er nog ergens een opknappertje staan? Alsof er nog niet genoeg te klussen is op de eigen camping! Aardig, maar nu helaas niet mogelijk, is dat sommige eilanden in de golf bereikbaar zijn bij laag tij. Bij hoog tij ligt de weg dan onder water. 

Kijk ook op youtube voor korte filmpjes over deze trip!

Vanaf la Forêt wilde ik eerst langs de kust rijden en bij St. Nazaire de brug nemen over de monding van de Loire. Op advies van de camping eigenaar Gregory maakte ik echter een ommetje door de Marais. Ondanks dat de Vendée qua zonne-uren bij de Franse top hoort was het helaas een beetje bewolkt. Toch was het ommetje door dit bijzondere landschap de moeite waard en deed het af en toe zelfs aan onze eigen natte lage landen denken! Het Marais Breton van de Vendée strekt zich uit over 45.000 ha met vaarten, kanalen, vochtige weilanden en heeft voor Frankrijk unieke polders. De D64 langs het dorp Machecoul steekt er dwars doorheen. Bijkomend voordeel was dat ik zo nog een bezoek kon brengen aan een extra camping: Le Relais des Garennes. Deze fijne mini-camping ligt net onder Nantes bij het dorp Montbert rondom een afgelegen boerderij. Vanaf de hoeve kun je door de natuur naar het dorp lopen. Het is een oase van groen, bloemen en water en eigendom van de sympathieke Francaise Odile Gendron en haar man, tevens uitvinder, Philippe. Je vindt deze camping in onze gids op nummer 37. Een aanrader, zeker omdat er in die hoek weinig rustieke campings zijn. Gewapend met een muscadet uit de streek ging ik weer op mijn weg en stak bij Nantes de Loire over. Deze langste rivier van Frankrijk was ik gisteren, 600 km geleden, vlak bij mijn camping de andere kant op ook al overgestoken. Hierna volgde een wat saaiere weg richting Pont-Château waar mijn volgende doel lag: camping du Bois de Beaumard. Deze camping is een jaar of 5 geleden in kwijnende staat overgenomen door het Franse stel Sandra en Samuel die hard aan het werk zijn gegaan om er weer wat moois van te maken. Op dit moment werd een deel van het sanitair vernieuwd. De camping ligt midden in het bos (bois de Beaumard!) bij een landhuis met een grote vijver, en is verder traditioneel maar ruim en groen opgezet. Een prima keus voor een paar dagen in dit gebied of als tussenstop. De dag was nog jong en ik had al twee campings gezien: op naar Bretagne!

De foto is bij de waterpartijen bij camping les Garennes, foto van de camping zelf ivm wat somber weer toen ik er was.

Kijk ook op youtube voor filmpjes over deze trip!

Ik was al een tijd niet meer in Bretagne geweest en had echt zin om daar weer eens te gaan kijken. Het weerbericht zag er gelukkig redelijk uit. Het gaf me ook de gelegenheid om eens een kleine Karsten tent te testen evenals een dikke Thermarest mat (waarover meer in andere blogs) Vanaf mijn camping naar het puntje van Bretagne is een dikke 800 km. Ik besloot dwars door te steken via Montlucon, Guéret, Poitiers en La Roche sur Yon om de eerste avond in de Vendée te belanden. (530 km) Dan pak ik de campings aldaar ook meteen even mee! Ik kan het niet laten om dan onderweg af en toe een stukje binnendoor te rijden over D-wegen. Dat is zoveel leuker en soms zelfs net zo snel! Het chauffeurs leven wordt je in het voorjaar wel wat lastig gemaakt door de vele deviations. (wegomleidingen) Voordeel ervan is wel dat de wegen er in Frankrijk meestal fantastisch bijliggen. Wat mij ook opviel is het explosief groeiende aantal flitsers. Ik rijd niet hard maar al mijmerend met 2 km te hard vol in je tetter geflitst worden op een verlaten weg blijft frustrerend. Ik zou eerst een bezoekje brengen aan het echtpaar Vrignaud van camping Tranquillité. Dit is echt rustiek kamperen op hun voormalige boerderij in de wetlands achter de kust. Heel rustig gelegen en met de luxe van een zwembad. Daarbij deed de voorjaarszon al goed haar best. Eindpunt van de dag zou zijn Camping La Forêt. Hier werd ik op uiterst vriendelijke wijze ontvangen door Greg en Wiebke. Deze camping heeft een beetje een bijzondere positie in Rustiek Kamperen. Hij is tussen de honderden reuzencampings vol met mobilehomes in Vendée klein, groen en persoonlijk gebleven, ze werken er uiterst ecologisch en de ligging is fantastisch op een steenworp afstand van strand, bos en fietspaden. Je kunt er natuurlijk niet de rusticiteit van een boerencamping verwachten maar als je in Saint Jean de Monts wilt staan is dit de beste keus. Er staan wat mobilehomes (minderheid) maar er zijn genoeg fijne beschutte plekken in het groen en de sfeer is echt die van een kleine camping ondanks de toch 60 plaatsen. Ik vergeet bijna: het sanitair behoort tot de top van wat ik gezien heb. Een wandelingetje door het bos brengt je naar het gigantische strand, en als je, zoals ik, een hond bij je hebt: die mag los (op camping aangelijnd) en heeft de tijd van zijn leven. Op de camping is een hondendouche! Na een gezellig maaltje met coquilles St. Jacques en een witte streekwijn werd het tijd om mijn opblaasbare huisje eens op te zoeken....

Zie hier een filmpje over dit deel van de reis!

De klok staat weer op zomertijd, de blaadjes worden groen en campings worden weer uit hun winterslaap gehaald! Dat betekent dus ook weer campings bezoeken voor #roadtripsvanbert. Volgende week maak ik mijn eerste trip van dit jaar naar de Vendée en Bretagne. Later dit voorjaar staan meer trips in Nederland, Frankrijk en Portugal gepland. In september ga ik naar Italië en Oost-Europa. Je kunt deze trips volgen op dit blog, Facebook, Twitter, Instagram en binnenkort ook met korte filmpjes op Youtube! 

De foto is van "Le Cheval Rouge" (Bretagne)

In het noordelijk, glooiende (én warmere!) deel van de Auvergne ligt de kleine plaats Treteau. Het is hier heuvelachtig, het landschap wordt doorspekt met riviertjes, beken, kleine meren en er is veel bos. Ook lijkt het wel alsof er op iedere hoek een kasteel staat! In deze lieflijke en rustige streek van de Val de Besbre vind je een fijne nieuwe camping op onze site: Domaine Sainte Marie. Het is een gezellige familiecamping met 35 plaatsen en zwembad en staat onder Nederlandse leiding van Marga Meijer. Wil je er even uit dan is er in de buurt genoeg te doen. Hier meer info en foto's over deze camping.

De Auvergne is een prachtige, rustieke streek en ook goed voorzien van leuke, kleinschalige campings. Deze nieuwe op onze site ligt in het heuvelachtige gebied Combrailles in het gehuchtje Bonnefond. Als je op zoek bent naar landelijke rust zit je hier helemaal goed. Wel is er in de buurt genoeg te doen om je vakantie uitdagend te maken." Het huis van de stilte" heeft slechts 6 kampeerplaatsen (plus nog 2 kamers en een gîte) dus wees er op tijd bij! Het staat onder Nederlands beheer van Leo en Kristine. Meer info over deze fijne mini-camping vind je op onze site.

De walnoot is in Frankrijk belangrijk. In veel streken wordt deze geteeld. Deze nieuwe camping heet vertaald: de Notengaard, (La Noyeraie) dus het is duidelijk dat ook hier de walnoot een hoofdrol speelt. Met 4,5 ha bomen is het de grootste professionele teler van de Limousin, en ook nog biologisch! Ook worden er andere planten gekweekt. Maar kamperen kan er dus ook. Heerlijk, bijna wild kamperen tussen de bomen, langs de beekjes of in een bloemenweide, kun je hier. Helemaal wild kan ook: in het "into the wild" bos van 5 ha. Er zijn daar overigens géén grizzly beren! (Dat bos is op een andere locatie: informeer bij de eigenaren) Als je leuk vindt kun je wat helpen met eenden voeren, of een koe melken! Lekker back to basic, dus. Maar rustig genieten van de stilte en de mooie sterrenhemel staat natuurlijk voorop. De Limousin is een rustiek en groen gebied dat ten noorden van de Dordogne ligt. La Noyeraie (zie onze site!) staat onder NL beheer.

Iedereen weet hoe moeilijk het is om vlak bij de zee een rustieke camping te vinden. Deze kleinschalige camping met 35 plaatsen ligt op slechts een half uurtje rijden van de Côte Vermeille bij Perpignan. Maar dan zit je wel midden in de natuur op een ruime plek met uitzicht! Ook de ontvangst is hier vriendelijk, de camping is in handen van Gijs en Muriel. "Bij ons gebeurt niets", zeggen ze zelf met een knipoog. Er is geen animatie, er staan geen mobilehomes.... alles in het kader van rustig genieten op een mooie plek begroeid met kurkeiken, zeedennen en mimosa. Spanje is ook dichtbij dus je kunt alle kanten op. Meer info en foto's van deze camping is nu te vinden op onze site en (zeer binnenkort) op de app.

De route van Peniscola naar de volgende camping verklaart meteen de naam van de camping: L' Orangeraie. Je rijdt met een kronkelweggetje dwars door de sinasappelboomgaarden. Alleen: waarom in het Frans? dat komt door de eigenaren die uit Frankrijk komen. Het is een keurig campinkje, netjes, mooi sanitair, mooi zwembad, misschien haast iets te aangeharkt voor rustiek kamperen. Maar het ligt dus wel heel rustiek en je wordt in ieder geval niet doodgegooid door Spaanse volkswijken van caravans met voortent allemaal tegen elkaar aan! De plaatsen bevinden zich op terrassen, afgewerkt met natuurstenen muurtjes. Mijn conclusie: past in de gids, zeker wetende hoe moeilijk het is om in Spanje een leuke kleinschalige camping te vinden! De ligging is ook goed: de rust van het binnenland maar slechts een kilometer of 10 naar de zee. Ook vlakbij de hoofdroutes dus handig voor een "one night stand". Omdat het zondag is en rustig op de wegen neem ik de N340/A7 gratis kustweg richting noorden. Niet overal even prachtig maar veel interessanter dan de tolweg. Met de juiste soundtrack erbij en het mooie weer is dit een plezierrit. Af en toe zie je de zee aan de rechterkant. Dit is goed te doen tot voorbij Tarragona. (Door de week met meer vrachtwagens is dat de vraag!) Daar wordt het meer gekriegel door dorpjes dus het moment is gekomen om de tolweg weer op te zoeken en naar Macanet de la Selva te zoeven waar mijn volgende stop is die dag. 

La Charpenterie is een echte boerderijcamping. Er wordt pluimvee gehouden en er wordt graan verbouwd. Verder zijn de Nederlandse eigenaars grote dierenliefhebbers en er loopt dan ook van alles rond. Deze nieuwe camping ligt op een vlak stuk gras met relatief weinig schaduw en werd in 2009 opgericht. De eigenaars: Jean Willem en Margreet hebben wel ervaring, want de ouders van Jean Willem hebben al jaren een camping 40 kilometer verderop. Bij de camping is ook een grote vijver, waarin gevist en gezwommen kan worden. La Charpenterie is vooral geschikt voor mensen die op zoek zijn naar eenvoud op een werkende boerderij en in een gezellige en relaxte sfeer. Bekijk la Charpenterie op onze site en binnenkort op de app.

De vakantiebeurs is bezig, de dagen worden weer iets langer en ondanks dat er dit weekend ijzige kou wordt voorspeld beginnen we toch al weer te verlangen naar een kampeervakantie! Misschien wel naar Frankrijk? Naar de Lot om precies te zijn. Het is een afwisselend en prachtig gebied in zuidwest Frankrijk met zacht weer. Deze fijne kleine camping met maar 25 plaatsen ligt tussen Gourdon en Cahors en dat is een prima locatie om uitstapjes te maken. Bijvoorbeeld naar het beroemde Rocamadour. Maar ook op de camping is het heel goed uit te houden: grote plaatsen, veel rust, een goed zwembad en regelmatig een dagmenu of pizza. Maar de Nederlandse eigenaresse Mien weet ook genoeg leuke eettips in de buurt. Bekijk deze camping Le Gout de Li maar eens op onze site en binnenkort ook op de app! 

Wij ontvingen bericht van een familie uit de Indre die haar rustieke camping (zie onze gids nummer 44) wil verkopen. U kunt direct met hen contact opnemen of met de makelaar. Zie tekst voor meer info hieronder.

Du Bois de Beaumard is een rustieke, parkachtig aangelegde camping met een kleine 50 plaatsen in het gebied van de Loire. Dit is het departement waar Frankrijk's langste rivier: de Loire, in de Atlantische oceaan uitkomt. De camping staat sinds 2011 onder Franse leiding van Sandra Delalande, die ook Engels spreekt. Het terrein ligt rustig dichtbij een bos en tussen de velden. In de buurt is genoeg te doen. Er is o.a een ornithologisch reservaat, dus neem je verrekijker mee! Maar er is ook genoeg Franse sfeer met bijvoorbeeld het middeleeuwse dorp La Roche Bernard. Lees hier meer over deze camping, die ook in onze gids staat.